– Sam projekt badawczy nie przewiduje wdrożeń - opiera się głównie na tworzeniu modeli, badaniach laboratoryjnych i eksperymentach przeprowadzanych w koksowniach. Chodzi nie tyle o zmiany w samym procesie koksowania, a o stworzenie narzędzi, które uczynią go bardziej efektywnym, ekologicznym i bezpiecznym. Chodzi m.in. o rozwiązania w dziedzinie sterowania, automatyki, kontroli procesu, procedur itp.

– Czego będzie więcej, chemii - czyli nowych technologii, czy informatyki?

– Myślę, że to będzie zrównoważone mniej więcej po połowie. Muszą powstać nowe technologie, ale efektem naszych prac będzie także kilka nowych produktów, m.in. informatycznych i technicznych, które po 2013 r. mogą być wdrażane w koksowniach.

– W nazwie projektu stwierdza się, że chodzi o wymagania najlepszej dostępnej techniki. Czy poziom wiedzy z 2009 roku gwarantuje, że rozwiązania proponowane w 2013 roku będą najnowocześniejsze i spełnią wymagania ówczesnej dostępnej techniki?

– Uważam, że tak. To naturalne w procesach badawczo-naukowych. Nie mam żadnych wątpliwości, że pakiety, które zaoferujemy będą jednymi z najnowocześniejszych na świecie. Nie może i nie będzie tak, że przez cztery lata naukowcy coś sobie robią, a potem w ogóle nie da się tego wdrożyć, bo jakiś jeden element nie pasuje... Po to między innymi potrzebna jest w tym projekcie bieżąca współpraca z przemysłem.

– Czy to jest projekt otwarty? Mogą do niego przystąpić inne podmioty naukowe czy przemysłowe?

– Sam projekt nie jest otwarty. Jest konkretną umową z ministerstwem i nasz Instytut jest beneficjentem.Oczywiście współpracujemy z różnymi firmami, ale wszystkie muszą być wybrane w drodze przetargów.

Rozmawiał: Tadeusz Gańczarczyk